«Τα όμοια τοις ομοίοις εισίν ιάματα»

Τι είναι η Ομοιοπαθητική;

Η Ομοιοπαθητική αποτελεί ένα θεραπευτικό σύστημα με ιστορία που ξεπερνά τα διακόσια χρόνια. Ως οργανωμένη ιατρική μέθοδος διατυπώθηκε το 1796 από τον Samuel Hahnemann. Ωστόσο, οι φιλοσοφικές της βάσεις ανάγονται στην αρχαιότητα και συνδέονται με τη γνωστή ρήση του Ιπποκράτης: «Τα όμοια τοις ομοίοις εισίν ιάματα».

Κεντρική αρχή της είναι ότι «τα όμοια θεραπεύονται με όμοια». Δηλαδή, μια ουσία που μπορεί να προκαλέσει συγκεκριμένα συμπτώματα σε έναν υγιή οργανισμό, χρησιμοποιείται – σε κατάλληλη μορφή – για την αντιμετώπιση παρόμοιων συμπτωμάτων σε έναν ασθενή.

Στην ομοιοπαθητική θεώρηση, τα συμπτώματα δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως εκδηλώσεις προς καταστολή, αλλά ως ένδειξη της προσπάθειας του οργανισμού να αποκαταστήσει την ισορροπία του. Έτσι, η θεραπευτική παρέμβαση στοχεύει στην υποστήριξη και ενίσχυση αυτής της φυσικής αντίδρασης.

Βασικός της στόχος είναι να συμβάλει στην αποκατάσταση της υγείας μέσα από τη διέγερση των ίδιων των αμυντικών και αυτορρυθμιστικών μηχανισμών του οργανισμού, δίνοντας έμφαση στο άτομο συνολικά και όχι μόνο στη μεμονωμένη ασθένεια.

Τι είναι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα;

Τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα προέρχονται από φυσικές πρώτες ύλες φυτικής, ζωικής ή ορυκτής προέλευσης και παρασκευάζονται μέσω ειδικής διαδικασίας αραίωσης και δυναμοποίησης. Δεν ταυτίζονται με τα συμβατικά χημικά φάρμακα, καθώς βασίζονται σε διαφορετική θεραπευτική φιλοσοφία.

Η δράση τους, σύμφωνα με την ομοιοπαθητική προσέγγιση, αφορά το σύνολο του οργανισμού, επιδιώκοντας να ενισχύσει τους φυσικούς μηχανισμούς άμυνας και αυτορρύθμισης. Με αυτόν τον τρόπο στοχεύουν στη συνολική εξισορρόπηση, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει και στη σταδιακή υποχώρηση των επιμέρους συμπτωμάτων.

Στην Ελλάδα, τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διατίθενται σε φαρμακεία και αναγνωρίζονται θεσμικά από τον Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.) από το 1994, στο πλαίσιο εναρμόνισης με τη σχετική ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Θεραπευτικά πλεονεκτήματα

Προσέγγιση και υποστήριξη

Ο ομοιοπαθητικός παίρνει το ειδικό ομοιοπαθητικό ιστορικό που αφορά τις συνήθειες, τον χαρακτήρα και τα ιδιαίτερα σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά του ατόμου.

Αυτό πραγματοποιείται ώστε να εντοπιστεί η Ιδιοσυγκρασιακή Εικόνα του ατόμου, δηλαδή η ιδιαίτερη μορφή ανισορροπίας που το επηρεάζει στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Ο λόγος είναι ότι το σκεύασμα που επιλέγει ο ομοιοπαθητικός δεν στοχεύει απλώς στη διάγνωση ή στα συμπτώματα, αλλά αντιστοιχεί στην προσωπική Ιδιοσυγκρασιακή Εικόνα – την ανισορροπία που παρουσιάζει ο κάθε ασθενής.

Το κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο ενεργοποιεί τους φυσικούς μηχανισμούς άμυνας και αυτοΐασης του οργανισμού, τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο, με στόχο την αποκατάσταση της υγείας.
Σε περίπτωση που ο ασθενής λαμβάνει ήδη συμβατική φαρμακευτική αγωγή, δεν είναι υποχρεωτικό να τη διακόψει για να ξεκινήσει ομοιοπαθητική θεραπεία. Οι δύο προσεγγίσεις μπορούν να εφαρμοστούν παράλληλα, όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο. Ο ομοιοπαθητικός συνεργάζεται, όπου χρειάζεται, με ιατρούς άλλων θεραπευτικών κατευθύνσεων, επιδιώκοντας το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τον ασθενή.